Η εικόνα στον Ρέντη δεν είχε τίποτα το χαλαρό, παρά τον φιλικό χαρακτήρα του επόμενου αγώνα. Η Εθνική έκλεισε την προετοιμασία της και μπήκε στο αεροπλάνο για Βουδαπέστη γνωρίζοντας πως το παιχνίδι με την Ουγγαρία δεν είναι για “ξεμούδιασμα”, αλλά για συμπεράσματα που θα κουβαλήσει μέχρι το Nations League του Σεπτεμβρίου.
Η αποστολή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει σαφές στίγμα. Κορμός υπάρχει, αλλά υπάρχει και στοχευμένο rotation. Ο Μαυροπάνος μένει εκτός μετά τον τραυματισμό του απέναντι στην Παραγουάη, ο Κοντούρης φεύγει για την Εθνική Ελπίδων και κάπου εκεί δημιουργείται ένα μικρό “κενό” στον άξονα που δεν είναι μόνο αγωνιστικό αλλά και δομικό.
Η παρουσία του Ρότα ισορροπεί λίγο τα πράγματα στα άκρα, αλλά το πραγματικό θέμα δεν είναι τα πρόσωπα. Είναι το τι βγάζει η ομάδα στο γήπεδο.
Η αλήθεια είναι στη μεσαία γραμμή
Αν κάποιος προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει την Εθνική του Γιοβάνοβιτς, θα δει ότι όλα ξεκινούν και τελειώνουν στον άξονα. Εκεί όπου ο Κουρμπέλης δίνει το “πάτημα”, ο Ζαφείρης τρέχει τα μέτρα και ο Μπακασέτας καλείται να κάνει τη διαφορά.
Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά δεδομένα. Ο αρχηγός της Εθνικής δεν είναι απλώς σημείο αναφοράς, είναι ο πιο παραγωγικός μέσος της ομάδας εδώ και χρόνια με 19 γκολ σε 81 συμμετοχές, αριθμοί που για τη θέση του δεν είναι απλώς καλοί αλλά καθοριστικοί.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι ο Μπακασέτας. Είναι τι υπάρχει γύρω του όταν η μπάλα “κολλάει”. Στο τελευταίο παιχνίδι, η Ελλάδα είχε κατοχή αλλά όχι καθαρές φάσεις σε σταθερή ροή. Αυτό δεν είναι θέμα διάθεσης. Είναι θέμα αυτοματισμών.
Ο Κωνσταντέλιας μπαίνει εδώ ως game changer. Δεν είναι ακόμα ο παίκτης που θα σηκώσει την ομάδα, αλλά είναι ο μόνος που μπορεί να “σπάσει” γραμμές με φυσικό τρόπο. Και αυτό σε τέτοια παιχνίδια με ομάδες όπως η Ουγγαρία, που πιέζουν και παίζουν γρήγορα μπροστά, είναι κρίσιμο.
Επιθετικά υπάρχει υλικό…
Στην κορυφή, η Ελλάδα έχει επιλογές που δεν είχε για χρόνια. Ο Παυλίδης έρχεται από σεζόν με σταθερή παραγωγή γκολ στην Ευρώπη, ο Δουβίκας είναι πιο κινητικός, ενώ υπάρχει και η λύση του Τεττέη που προσθέτει διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Το ζήτημα όμως δεν είναι ποιος θα παίξει. Είναι πόσες φορές θα τροφοδοτηθεί σωστά.
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, δεν μετράς μόνο τα γκολ αλλά και το πώς φτάνεις σε αυτά. Η Ελλάδα στο πρόσφατο δείγμα έφτανε στην περιοχή αλλά χωρίς να βγάζει καθαρές εκτελέσεις με προϋποθέσεις. Αυτό μεταφράζεται απλά. Δεν μπαίνει με συνέπεια στην “καρδιά” της αντίπαλης άμυνας.
Απέναντι σε μια Ουγγαρία που έχει μάθει να ζει από το transition και διαθέτει παίκτες με ένταση στο επιθετικό τρίτο, αυτό μπορεί να γίνει πρόβλημα. Και εδώ είναι που θα φανεί αν η Ελλάδα μπορεί να ανεβάσει ταχύτητα στο παιχνίδι της.
Όχι άλλο “φιλικό” άλλοθι
Το ματς της Τρίτης στην Puskas Arena δεν είναι ένα ακόμα τεστ. Είναι το τελευταίο checkpoint πριν αρχίσουν τα δύσκολα. Η Ελλάδα μπαίνει σε όμιλο Nations League με Γερμανία, Ολλανδία και Σερβία, άρα τέτοια παιχνίδια είναι η μόνη ευκαιρία να μετρήσει πραγματικά το επίπεδό της.
Και υπάρχει και ένα ακόμα στοιχείο. Η προϊστορία. Σε 23 παιχνίδια με την Ουγγαρία, η Ελλάδα έχει 10 νίκες, αλλά η τελευταία επίσκεψη στη Βουδαπέστη το 2022 έκλεισε με ήττα 2-1. Δεν είναι λοιπόν ένα αδιάφορο παιχνίδι. Είναι ένα ματς που θα δείξει αν αυτή η ομάδα έχει αρχίσει να αποκτά συνέπεια ή αν ακόμα κινείται στη ζώνη των δοκιμών.
Και κάπου εδώ βρίσκεται όλη η ουσία. Η Εθνική δεν χρειάζεται απλώς καλές εμφανίσεις. Χρειάζεται επαναλαμβανόμενες καλές αποφάσεις μέσα στο παιχνίδι. Χρειάζεται ρυθμό, διάρκεια και λιγότερα “νεκρά” διαστήματα.
Γιατί το ταλέντο υπάρχει. Το θέμα είναι αν θα αρχίσει να λειτουργεί σαν σύνολο.
