Το 0-0 στη Βουδαπέστη δεν λέει την αλήθεια. Δεν την λέει γιατί η Εθνική δεν ήταν απλώς μια ομάδα που στάθηκε απέναντι στην Ουγγαρία, αλλά μια ομάδα που προσπάθησε να επιβάλει ρυθμό, να αλλάξει πρόσωπα και να δοκιμάσει πράγματα μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Και αυτό, σε φιλικό μεν αλλά με απαιτήσεις δε, είναι ίσως το πιο ουσιαστικό συμπέρασμα της βραδιάς στην Πούσκας Αρένα.
Η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς είχε την μπάλα περισσότερο, έκλεισε το ματς με 57% κατοχή και 8 κόρνερ έναντι 3 των γηπεδούχων, όμως πλήρωσε ξανά τη γνωστή της αδυναμία. Την τελική απόφαση. Γιατί μπορεί να κυκλοφόρησε σωστά την μπάλα σε αρκετά διαστήματα, μπορεί να έβγαλε συνεργασίες κυρίως από τα άκρα με Τσιμίκα και Βαγιαννίδη, αλλά η ουσία έμεινε στο μηδέν.
Και όταν δεν σκοράρεις, χρειάζεσαι τον τερματοφύλακά σου. Η Ελλάδα τον είχε.
Ο Τζολάκης που κράτησε όρθια την Εθνική και το δοκάρι του Παυλίδη
Η πιο χαρακτηριστική στιγμή ήρθε στο 52’. Ο Ντόμινικ Σόμποσλαϊ πήρε την μπάλα μέτρα έξω από την περιοχή, πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του και εκτέλεσε με το αριστερό. Ήταν από αυτές τις φάσεις που συνήθως καταλήγουν στα δίχτυα. Όχι αυτή τη φορά. Ο Τζολάκης άπλωσε το δεξί του πόδι και έβγαλε την μπάλα, σε μια επέμβαση που θύμισε τερματοφύλακα μεγάλης κλάσης. Νωρίτερα είχε σταματήσει τον Σάλαϊ από κοντά, ενώ συνολικά οι τρεις αποκρούσεις του αποτυπώνουν και τη διαφορά στις τελικές εντός στόχου. Η Ουγγαρία είχε τρεις, η Ελλάδα μόλις μία.
Η Ελλάδα είχε όμως και τη στιγμή της για να “γράψει” στο ματς. Στο 64’, ο Βαγγέλης Παυλίδης έκανε ό,τι πρέπει να κάνει ένας φορ σε τέτοιες φάσεις. Εκμεταλλεύτηκε την κάθετη, απέφυγε τον εξερχόμενο Τοτ και από πολύ πλάγια θέση προσπάθησε να τελειώσει τη φάση με ψυχραιμία. Η μπάλα, όμως, δεν του έκανε το χατίρι και σταμάτησε στο αριστερό κάθετο δοκάρι. Ήταν η πιο καθαρή στιγμή της Ελλάδας στο παιχνίδι και ταυτόχρονα η φάση που εξηγεί γιατί το 0-0 αφήνει μια αίσθηση ανεκπλήρωτης ευκαιρίας..
Το πρόβλημα μπροστά και οι δοκιμές του Γιοβάνοβιτς
Η εικόνα της Ελλάδας επιθετικά είχε φάσεις, αλλά όχι καθαρό μυαλό. Ο Βαγγέλης Παυλίδης ήταν ο πιο δραστήριος, όμως δεν βρήκε δίχτυα. Στο 64’ πέρασε και τον αντίπαλο τερματοφύλακα, αλλά από πλάγια θέση σημάδεψε το δοκάρι. Λίγα λεπτά αργότερα δοκίμασε ξανά εκτός περιοχής, με την μπάλα να φεύγει άουτ.
Ο Τζόλης κινήθηκε ανάμεσα στις γραμμές, ο Μασούρας προσπάθησε να δώσει πλάτος, αλλά συνολικά η τελική επιλογή έλειψε. Και αυτό δεν είναι καινούργιο.
Ο Γιοβάνοβιτς, ωστόσο, δεν έμεινε αμέτοχος. Στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα γύρισε το σύστημα σε 3-5-2, ρίχνοντας μέσα Μουζακίτη και Τριάντη στον άξονα, με τον Τζόλη σε ελεύθερο ρόλο πίσω από Τεττέη και Παυλίδη . Μια κίνηση που δείχνει διάθεση για πειραματισμό, αλλά και αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα τελείωσε το ματς με πέντε αλλαγές στον κορμό της μεσαίας γραμμής και της επίθεσης, ενώ ντεμπούτο έκανε και ο Τσιφτσής κάτω από τα δοκάρια στα τελευταία λεπτά.
Μια λευκή ισοπαλία που αφήνει υλικό για σκέψη
Το παιχνίδι είχε ρυθμό, είχε μονομαχίες, είχε και στιγμές που έδειξαν τι προσπαθεί να χτίσει η Εθνική. Δεν είχε γκολ. Και αυτό, όσο κι αν μιλάμε για φιλικό, είναι το κομμάτι που συνεχίζει να απασχολεί.
Η Ελλάδα έφτασε σε περισσότερες στατικές φάσεις, είχε καλύτερη κυκλοφορία κατά διαστήματα και έβγαλε συνεργασίες που δείχνουν ότι γίνεται δουλειά. Από την άλλη, η Ουγγαρία ήταν πιο άμεση και πιο απειλητική στις καθαρές φάσεις της.
Το τελικό 0-0 μοιάζει δίκαιο ως αποτέλεσμα, αλλά όχι ως αποτύπωση της εικόνας. Γιατί η Εθνική έδειξε ότι μπορεί να ελέγξει παιχνίδια, αλλά όχι ακόμη να τα “καθαρίσει”.
Και αυτό είναι το επόμενο βήμα.
