Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε απλώς σε έναν ημιτελικό. Έδωσε μια παράσταση επιβολής, ένα ματς που είχε στιγμές που θύμιζαν γιατί αυτή η ομάδα έχει μάθει να ζει σε αυτά τα βράδια. Και το έκανε απέναντι σε μια Φενέρμπαχτσε που δεν λύγισε εύκολα, αλλά τελικά δεν άντεξε τον ρυθμό, τις αποφάσεις και τα μεγάλα σουτ.
Από το πρώτο λεπτό φάνηκε το πλάνο. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας ήθελε έλεγχο, ήθελε άμυνα πάνω στην μπάλα και κυρίως ήθελε να κόψει τον ρυθμό της Φενέρ πριν αυτός καν δημιουργηθεί. Το 10-0 στο ξεκίνημα δεν ήταν τυχαίο. Ήταν αποτέλεσμα πίεσης, σωστών αλλαγών και ενός Τάιλερ Ντόρσεϊ που μπήκε σαν να ήθελε να τελειώσει το ματς από το πεντάλεπτο.
Η Φενέρ έκανε επτά λεπτά να βρει καλάθι εντός πεδιάς. Όχι επειδή δεν είχε ποιότητα, αλλά επειδή ο Ολυμπιακός της έκλεισε κάθε καθαρό διάδρομο. Ο Ντόρσεϊ είχε ήδη διψήφιο αριθμό πόντων πριν καλά καλά ισορροπήσει το παιχνίδι, ενώ ο Βεζένκοβ έδινε το γνωστό του πακέτο, χωρίς φανφάρες, με ουσία.
Η δεύτερη πεντάδα που δημιούργησε το μομέντουμ
Αν κάτι ξεχώρισε στο πρώτο ημίχρονο, πέρα από την άμυνα, ήταν η συνεισφορά της δεύτερης πεντάδας. Ο Άλεκ Πίτερς έκανε ίσως το πιο γεμάτο δεκάλεπτό του στη διοργάνωση. Με προσωπικές φάσεις, με σωστό spacing και με αποφάσεις χωρίς δεύτερη σκέψη, έσπρωξε τη διαφορά στο +16 και έδωσε στον Ολυμπιακό αυτό που χρειάζεται σε τέτοια ματς. Ανάσες χωρίς απώλειες.
Οι Πειραιώτες έκλεισαν το ημίχρονο στο 33-24, με 9/14 βολές, 19 ριμπάουντ και κυρίως με καλύτερη ανάγνωση των κατοχών. Την ίδια στιγμή η Φενέρ είχε 7 λάθη για μόλις 4 ασίστ. Στα νούμερα αυτά κρύβεται όλη η ιστορία του πρώτου μέρους.
Στο τρίτο δεκάλεπτο, ο Σάσα Βεζένκοβ πήρε τη σκυτάλη. Δεκατέσσερις πόντοι σε δέκα λεπτά, με τρόπους που μόνο εκείνος ξέρει. Pick and pop, κοψίματα στην πλάτη της άμυνας, δεύτερες επιθέσεις. Δεν ήταν απλώς παραγωγικός. Ήταν καταλυτικός.
Ο Ολυμπιακός έφτασε μέχρι το +20, με το 42-24 να μοιάζει με statement. Όμως σε τέτοια ματς δεν τελειώνει τίποτα τόσο απλά.
Η αντίδραση της Φενέρ και το μεγάλο σουτ
Η ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους αντέδρασε. Με τον Ταρίκ Μπιμπέροβιτς να εξελίσσεται σε απρόβλεπτο παράγοντα και τον Χόρτον-Τάκερ να δίνει ενέργεια, η διαφορά έπεσε. Από το +20, στο +9 και ξαφνικά το παιχνίδι απέκτησε νεύρο.
Σε εκείνο το σημείο φάνηκε η ψυχραιμία του Ολυμπιακού. Δεν πανικοβλήθηκε. Πήγε ξανά στο πλάνο του. Έπαιξε με τον χρόνο, πήρε φάουλ, έβαλε βολές με τον Μιλουτίνοβ και περίμενε τη στιγμή.
Και αυτή ήρθε στο 33’.
Ο Εβάν Φουρνιέ σηκώθηκε από τα 6.75 και έγραψε το 61-49. Δεν ήταν απλώς ένα τρίποντο. Ήταν η φάση που “έσβησε” το comeback. Η αντίδρασή του, η ένταση του πανηγυρισμού του, ακόμα και το χτύπημα στον εαυτό του, έδειξαν πόσο ζούσε το παιχνίδι.
Ο Ολυμπιακός εκεί είχε 56.3% στο τρίποντο. Η Φενέρ από την άλλη έμενε στο 7/24. Η διαφορά στην περιφέρεια ήταν καθοριστική.
Ο έλεγχος μέχρι το τέλος
Στο τελευταίο κομμάτι, οι “ερυθρόλευκοι” δεν άφησαν περιθώρια. Διαχειρίστηκαν το προβάδισμα, πήραν ριμπάουντ, έβγαλαν άμυνες και δεν έδωσαν δεύτερες ευκαιρίες στη Φενέρ να πιστέψει πραγματικά στην ανατροπή.
Ο Μπαρτζώκας χρησιμοποίησε και τους 12 παίκτες του. Πήρε πράγματα από όλους. Από τον Ντόρσεϊ στο ξεκίνημα, από τον Πίτερς στη δεύτερη περίοδο, από τον Βεζένκοβ στο τρίτο δεκάλεπτο και από τον Φουρνιέ στο ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία.
Και κάπως έτσι, ο Ολυμπιακός θα βρεθεί ξανά εκεί που έχει μάθει και ανήκει. Στον τελικό.
