Η εικόνα στο Μόντρεαλ δεν αφήνει μέχρι στιγμής πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Η Mercedes μπήκε στο τριήμερο του Καναδά σαν ομάδα που ήρθε για να επιβληθεί και το έκανε από την πρώτη κιόλας ώρα. Σε ένα FP1 γεμάτο διακοπές, κόκκινες σημαίες και απρόβλεπτα περιστατικά, ο Κίμι Αντονέλι έδειξε γιατί οδηγεί την κούρσα του πρωταθλήματος, αφήνοντας πίσω του τον Τζορτζ Ράσελ και δύο Ferrari που προς το παρόν μοιάζουν απλώς να κυνηγούν.
Ο Ιταλός σταμάτησε τα χρονόμετρα στο 1:13.402, με τον Ράσελ μόλις 0.142 δευτερόλεπτα πίσω. Η διαφορά μικρή στα χαρτιά, αλλά η αίσθηση στην πίστα ήταν διαφορετική. Η Mercedes έμοιαζε να έχει τον έλεγχο σε κάθε φάση, είτε με τη σκληρή γόμα είτε με τη μαλακή, είτε σε καθαρές συνθήκες είτε μέσα στο χάος που προκάλεσαν οι τρεις κόκκινες σημαίες.
Το upgrade που αλλάζει τις ισορροπίες
Η γερμανική ομάδα έφερε ένα εκτεταμένο πακέτο αναβαθμίσεων και από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι δεν πρόκειται για μια απλή βελτίωση λεπτομερειών. Ο Αντονέλι μπήκε κατευθείαν σε ρυθμό, γράφοντας 33 γύρους και δείχνοντας άνεση σε ένα οδόστρωμα που είχε ελάχιστο κράτημα. Το γεγονός ότι κατέβασε τον χρόνο του κάτω από το 1:14 ενώ η πίστα ήταν ακόμη “πράσινη” λέει πολλά.
Ο Ράσελ από την πλευρά του επιβεβαίωσε τη δυναμική της Mercedes. Ήταν ο πρώτος που φόρεσε τη μαλακή γόμα και πήρε προσωρινά την κορυφή με 1:13.850, όμως ο Αντονέλι απάντησε άμεσα. Οι δυο τους έστησαν ένα εσωτερικό ντέρμπι που περισσότερο θύμιζε κατατακτήριες παρά δοκιμές Παρασκευής.
Απέναντι τους, η Ferrari βρέθηκε σε ρόλο παρατηρητή. Ο Λιούις Χάμιλτον ήταν τρίτος αλλά πάνω από επτά δέκατα πίσω, ενώ ο Σαρλ Λεκλέρ ακολούθησε σχεδόν ένα δευτερόλεπτο μακριά. Σε μια πίστα που θεωρητικά ταιριάζει στα χαρακτηριστικά της Scuderia, η διαφορά αυτή δεν περνά απαρατήρητη.
Χάος, λάθη και μια πίστα που δεν συγχωρεί
Η συνεδρία δεν κύλησε ομαλά ούτε για τους οδηγούς ούτε για τις ομάδες. Ο Λίαμ Λόσον πρόλαβε να κάνει μόλις πέντε γύρους πριν εγκαταλείψει λόγω μηχανικού προβλήματος, ενώ ο Φράνκο Κολαπίντο δεν κατάφερε καν να γράψει χρόνο, αντιμετωπίζοντας πρόβλημα στο γκάζι από τα πρώτα λεπτά.
Η πρώτη κόκκινη σημαία ήρθε νωρίς, όμως η συνέχεια ήταν ακόμη πιο χαοτική. Ο Άλεξ Άλμπον χτύπησε μία..μαρμότα στην έξοδο της στροφής 7, προκαλώντας σημαντικές ζημιές στη Williams του και δεύτερη διακοπή. Ένα από αυτά τα παράξενα περιστατικά που μόνο στο Μόντρεαλ βλέπεις και που μπορούν να τινάξουν στον αέρα ολόκληρο τον προγραμματισμό.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Εστεμπάν Οκόν έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της στροφής 4 και κατέληξε μετωπικά στις μπαριέρες, καταστρέφοντας το εμπρός μέρος της Haas και φέρνοντας τρίτη κόκκινη σημαία. Μέσα σε όλα, υπήρξαν και αλλεπάλληλες εξόδοι. Ο Φερστάπεν, ο Νόρις, ο Πιάστρι, ακόμη και ο ίδιος ο Αντονέλι βγήκαν εκτός γραμμής σε διάφορα σημεία, δείγμα της χαμηλής πρόσφυσης.
Ο Μαξ Φερστάπεν περιορίστηκε στην πέμπτη θέση, σχεδόν ένα δευτερόλεπτο πίσω από την κορυφή. Η Red Bull έδειξε νευρική, με τον Ολλανδό να ψάχνει ισορροπία και να μην βρίσκει ποτέ έναν καθαρό γύρο που να πείθει. Αντίστοιχα, η McLaren με Νόρις και Πιάστρι έμεινε στην έκτη και έβδομη θέση, χωρίς να δείξει ότι μπορεί να απειλήσει άμεσα.
Στην πρώτη δεκάδα ξεχώρισε ο Άρβιντ Λίντμπλαντ με τη Racing Bulls στην όγδοη θέση, μπροστά από τον Νίκο Χούλκενμπεργκ της Audi και τον Φερνάντο Αλόνσο που συνεχίζει να κρατά την Aston Martin ανταγωνιστική σε απαιτητικές συνθήκες.
Το FP1 στον Καναδά ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή εισαγωγή στο τριήμερο. Ήταν μια πρώτη ξεκάθαρη δήλωση. Η Mercedes δείχνει να έχει βρει κάτι ουσιαστικό και ο Αντονέλι συνεχίζει να οδηγεί όχι σαν rookie αλλά σαν οδηγός που ξέρει ότι κρατά το πάνω χέρι στο πρωτάθλημα. Με Sprint Qualifying να ακολουθεί και χρόνο ελάχιστο για διορθώσεις, οι αντίπαλοι καλούνται να απαντήσουν άμεσα.
