Στη Στοκχόλμη η Ελλάδα πήρε αποτέλεσμα στο τέλος, αλλά δεν έφυγε με την αίσθηση ότι έλεγξε το παιχνίδι όσο θα έπρεπε. Το 2-2 απέναντι στη Σουηδία ήρθε με τον Μασούρα στο 90+5’, σε ένα ματς που για ένα μεγάλο κομμάτι έδειχνε να της ανήκει, αλλά στην πορεία ξέφυγε από τον έλεγχό της.
Το πρώτο ημίχρονο ήταν από τα πιο γεμάτα διαστήματα της ομάδας του Γιοβάνοβιτς το τελευταίο διάστημα. Καλή κυκλοφορία, σωστές αποστάσεις και πίεση που έφερνε λάθη στους αντιπάλους. Το γκολ του Τσιμίκα στο 10’ δεν ήρθε τυχαία, ενώ το δοκάρι του Κουρμπέλη και οι στιγμές με Τζόλη και Παυλίδη έδειχναν μια ομάδα που ήξερε τι ζητούσε στο γήπεδο.
Το σημείο που άλλαξε το ματς
Η εικόνα αυτή όμως δεν κράτησε. Με την έναρξη του δευτέρου μέρους, η Σουηδία άρχισε να βρίσκει περισσότερους χώρους και να πατάει πιο εύκολα περιοχή. Το 1-1 στο 53’ από τον Γιόκερες ήρθε σε μια φάση που είχε και δόση τύχης, αλλά από εκεί και πέρα η πίεση των γηπεδούχων έγινε πιο σταθερή.
Η Ελλάδα άργησε να αντιδράσει. Οι αποστάσεις μεγάλωσαν, οι επιστροφές δεν είχαν την ίδια συνέπεια και το 2-1 στο 69’ από τον Νίλσον ήταν αποτέλεσμα αυτής της εικόνας. Σε εκείνο το διάστημα η Σουηδία έμοιαζε πιο κοντά στο τρίτο γκολ παρά η Ελλάδα στην ισοφάριση.
Οι αλλαγές έδωσαν φρεσκάδα, αλλά όχι άμεσα έλεγχο. Το παιχνίδι πήγε περισσότερο στη δύναμη και στις δεύτερες μπάλες, εκεί όπου η Ελλάδα δεν είχε την ίδιο καθαρό μυαλό με το πρώτο ημίχρονο.
Το αποτέλεσμα και η πραγματική εικόνα
Κι όμως, στο τέλος βρήκε τη φάση. Η σέντρα του Κωστούλα και η κίνηση του Μασούρα στο δεύτερο δοκάρι έφεραν το 2-2 στο 90+5’, σε μια στιγμή που περισσότερο έδειχνε ότι το ματς οδεύει προς ήττα.
Το αποτέλεσμα δίνει μια ισορροπία στο χαρτί, αλλά το παιχνίδι είχε δύο διαφορετικές ιστορίες. Μία στο πρώτο ημίχρονο, όπου η Ελλάδα είχε καθαρό πλάνο και το εφάρμοζε. Και μία στο δεύτερο, όπου δυσκολεύτηκε να ακολουθήσει τον ρυθμό του αντιπάλου.
Αυτό είναι και το βασικό συμπέρασμα. Η ομάδα δείχνει ότι μπορεί να σταθεί και να επιβληθεί για μεγάλα διαστήματα, αλλά χρειάζεται μεγαλύτερη σταθερότητα όταν το ματς αλλάζει κατεύθυνση. Γιατί σε τέτοιο επίπεδο, μισό καλό παιχνίδι δεν φτάνει από μόνο του.
