Ο Τολιόπουλος σηκώθηκε και έβαλε το τρίποντο για το 91‑83, ένα σουτ που έβαλε φωτιά στο παιχνίδι. Όσο καθοριστικό κι αν ήταν όμως, το ματς δεν έμοιαζε τελειωμένο. Και αυτό λέει πολλά για όσα είχαν προηγηθεί.
Γιατί αν κάποιος ψάξει την ουσία αυτού του αγώνα την επόμενη μέρα, δεν θα τη βρει σε εκείνο το σουτ. Θα τη βρει νωρίτερα. Στα χέρια του Σορτς.
Το ματς γύρισε όταν όλα έδειχναν Ολυμπιακό
Μέχρι να φτάσουμε εκεί, το παιχνίδι είχε ήδη αλλάξει δύο φορές κατεύθυνση. Ο Παναθηναϊκός έλεγξε το πρώτο μισό με χαμηλό τέμπο και συγκεκριμένες επιλογές, αλλά το τρίτο δεκάλεπτο έφερε την αντίδραση του Ολυμπιακού: πίεση στην μπάλα, καλύτερη κυκλοφορία, ένα προβάδισμα που έμοιαζε ικανό να πάρει μαζί του το ματς.
Εκεί ήταν το σημείο που οι πράσινοι έπρεπε να «σπάσουν». Με τον Ναν εκτός λόγω φάουλ και τις επιλογές να στενεύουν, το παιχνίδι πήγε σε κατοχές που δεν βγαίνουν από το σύστημα, αλλά από το ποιος αντέχει.
Και ο Παναθηναϊκός άντεξε.
Γύρω γύρω χάος και στη μέση ο Σορτς
Η παράταση δεν είχε ρυθμό. Είχε αποφάσεις. Και εκεί ο Σορτς δεν έπαιξε απλώς καλά· έπαιξε άψογα. Κάθε επίθεση πέρασε από τα χέρια του με λογική. «Διάβασε» πότε να επιτεθεί, πότε να τραβήξει άμυνα και πότε να τελειώσει μόνος του τη φάση.
Το τρίποντο που βάζει νωρίτερα στην παράταση δεν είναι απλώς ένα μεγάλο σουτ. Είναι η στιγμή που ο Παναθηναϊκός αποκτά καθαρό προβάδισμα σε ένα παιχνίδι που μέχρι τότε δεν είχε ιδιοκτήτη. Και όταν φτάνουμε στο 91‑83, η ιστορία έχει ήδη γραφτεί.
Το τρίποντο του Τολιόπουλου είναι μεγάλο. Είναι σουτ προσωπικότητας. Είναι η φάση που κρατάει την πίεση και δεν επιτρέπει στο παιχνίδι να «σβήσει» ήσυχα. Αλλά δεν ακυρώνει, ούτε καν πλησιάζει, αυτό που έκανε ο Σορτς πριν φτάσουμε εκεί.
