Η Σουζούκα έχει τη δική της παράδοση στο να αναδεικνύει πρωταγωνιστές και το πρωινό της Κυριακής δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Ο Κίμι Αντονέλι δεν κέρδισε απλώς τον αγώνα. Έστειλε μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι το φετινό πρωτάθλημα δεν θα είναι εύκολη υπόθεση για τους “παλιούς” αλλά φρεσκάδας, καθαρού ρυθμού, ψυχραιμίας και σωστού timing.
Ο Ιταλός της Mercedes έφτασε στη δεύτερη συνεχόμενη νίκη του, αυτή τη φορά στο Ιαπωνικό Grand Prix, και μαζί στην κορυφή της βαθμολογίας με 72 βαθμούς, αφήνοντας πίσω του τον Τζορτζ Ράσελ κατά εννέα. Και το έκανε με τρόπο που θυμίζει οδηγούς που έχουν χρόνια στην πλάτη τους, όχι έναν νεαρό που μόλις χτίζει το όνομά του
Και το κυριότερο. Δεν ήταν μια «εύκολη» νίκη. Ήταν από αυτές που χτίζονται.
Το παιχνίδι της υπομονής και το timing που έκρινε τα πάντα
Αν κάποιος έβλεπε μόνο την εκκίνηση, δύσκολα θα πόνταρε πάνω του. Ο Όσκαρ Πιάστρι έφυγε σαν σφαίρα, πήρε την πρωτοπορία και έδειχνε να έχει τον έλεγχο. Την ίδια στιγμή, οι Mercedes έμοιαζαν εκτός ρυθμού. Ο Τζορτζ Ράσελ προσπαθούσε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, ο Αντονέλι είχε πέσει μέχρι και έκτος.
Εκεί αρχίζει να ξεχωρίζει ο οδηγός από τον απλώς γρήγορο.
Ο Αντονέλι δεν πανικοβλήθηκε. Διάβασε τον αγώνα. Κράτησε επαφή, πέρασε όταν έπρεπε τον Νόρις, πίεσε τον Λεκλέρ χωρίς να εκτεθεί και περίμενε. Και όταν στον 22ο γύρο η Haas του Όλι Μπέρμαν διαλύθηκε στις μπαριέρες με πρόσκρουση 50G, το σενάριο γύρισε.
Το αυτοκίνητο ασφαλείας έφερε την ευκαιρία. Και εκεί η Mercedes δεν λάθεψε. Pit stop στην ιδανική στιγμή, έξοδος στην κορυφή και από εκεί και πέρα… τέλος.
Στο restart ο Ιταλός δεν άφησε περιθώρια. Μέσα σε λίγους γύρους είχε «χτίσει» διαφορά ασφαλείας και στο δεύτερο stint έδειξε κάτι που σπάνια βλέπεις από τόσο νέο οδηγό. Διαχείριση ρυθμού με ακρίβεια, χωρίς σκαμπανεβάσματα. Το τελικό +13.722 από τον Πιάστρι δεν ήρθε τυχαία. Ήρθε γιατί απλώς ήταν ο πιο καθαρός οδηγικά στο δεύτερο μισό του αγώνα.
Πίσω του χαμός, μπροστά του καθαρός δρόμος
Αν μπροστά τα πράγματα ξεκαθάρισαν νωρίς, πίσω γινόταν… κανονικός πόλεμος.
Ο Πιάστρι πήρε τελικά αυτό που δικαιούταν από το ξεκίνημά του, τη δεύτερη θέση και το πρώτο του φετινό βάθρο. Η McLaren είχε ρυθμό, αλλά όχι την ευελιξία στη στρατηγική για να απαντήσει στο αυτοκίνητο ασφαλείας.
Ο Σαρλ Λεκλέρ, από την άλλη, έδωσε μάθημα άμυνας. Κράτησε τον Ράσελ πίσω του μέχρι τέλους, με αποκορύφωμα την κίνηση στον προτελευταίο γύρο στην πρώτη στροφή, όταν πέρασε ξανά μπροστά με θάρρος που σπάνια βλέπεις σε τόσο οριακή φάση αγώνα.
Ο Ράσελ έμεινε με την πικρία. Μέχρι τον 22ο γύρο έδειχνε ο πιο επικίνδυνος για τη νίκη. Μετά το αυτοκίνητο ασφαλείας βρέθηκε να κυνηγά και να μην φτάνει ποτέ πραγματικά κοντά. Η τέταρτη θέση δεν λέει όλη την αλήθεια για τον αγώνα του.
Ακόμη πιο πίσω, η μάχη Νόρις και Χάμιλτον κράτησε μέχρι το τέλος. Εναλλάσσονταν θέσεις, δοκίμαζαν όρια και τελικά ο οδηγός της McLaren πήρε την πέμπτη θέση, αφήνοντας τον επτάκις πρωταθλητή έκτο. Για τη Ferrari, η εικόνα είναι διπλή. Ρυθμός υπάρχει. Σταθερότητα όχι.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο Πιερ Γκασλί έκανε ίσως τον πιο «βρώμικο» αλλά ουσιαστικό αγώνα της ημέρας. Κράτησε πίσω του τον Μαξ Φερστάπεν για δεκάδες γύρους, τερματίζοντας μόλις 0.337 μπροστά του. Σε μια πίστα σαν τη Σουζούκα, αυτό λέει πολλά.
Από τα χαμηλά, η Red Bull δεν μπόρεσε ποτέ να μπει στο παιχνίδι. Ο Φερστάπεν ξεκίνησε εκτός δεκάδας και εκεί περίπου έμεινε. Η στρατηγική δεν βοήθησε, ο ρυθμός δεν τρόμαξε κανέναν και για πρώτη φορά φέτος έμοιαζε απλώς… ένας από τους πολλούς.
Στα χαρτιά, ο Αντονέλι πήρε 25 βαθμούς. Στην πράξη, πήρε κάτι πολύ περισσότερο. Πήρε τον έλεγχο της αφήγησης της σεζόν.
Η Formula 1 μπαίνει σε παύση μέχρι το Μαϊάμι, αλλά το momentum έχει ήδη ιδιοκτήτη. Και αυτός δεν είναι ούτε ο πιο έμπειρος, ούτε ο πιο πολυνίκης. Είναι αυτός που αυτή τη στιγμή κάνει τα λιγότερα λάθη.
