Ο Ολυμπιακός δεν κατέκτησε απλώς μια ακόμη EuroLeague. Την άρπαξε από τον λαιμό. Την κοίταξε στα μάτια και την πήρε μπροστά σε 19.000 δικούς του ανθρώπους, σε μια βραδιά που δεν θύμιζε τελικό, αλλά λύτρωση ετών. Το 92-85 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης δεν ήταν απλώς ένα σκορ. Ήταν η υπογραφή μιας ομάδας που αρνήθηκε να ξαναζήσει τα “σχεδόν”.
Από το πρώτο δεκάλεπτο φάνηκε ότι ο δρόμος δεν θα ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Το 3-15 της Ρεάλ έφερε παγωμάρα, με τον Τρέι Λάιλς να μοιάζει ασταμάτητος και να τελειώνει το ημίχρονο με 21 πόντους και 5/6 τρίποντα. Κι όμως, εκεί που άλλες ομάδες θα λύγιζαν, ο Ολυμπιακός έβγαλε αντίδραση. Όχι με πανικό, αλλά με μπασκετική ωριμότητα. Ένα σερί 9-0 ήταν μόνο η αρχή. Η συνέχεια ήρθε με άμυνα, υπομονή και επιμονή στο πλάνο.
Η στιγμή που γύρισε ο διακόπτης
Το δεύτερο δεκάλεπτο ήταν το σημείο καμπής. Με τον Εβάν Φουρνιέ να παίρνει μπροστά και να σκοράρει κατά ριπάς, οι Πειραιώτες άρχισαν να βρίσκουν ρυθμό. Δεν ήταν μόνο οι 20 πόντοι του Γάλλου. Ήταν ο τρόπος που τους έβαλε. Με προσωπικές φάσεις, με σωστά διαβάσματα, με ηγετική παρουσία. Δίπλα του, ο Άλεκ Πίτερς έδωσε λύσεις όταν η μπάλα “έκαιγε”, τελειώνοντας με 16 πόντους και 7 ριμπάουντ, ενώ το καλάθι του για το 46-44 στο φινάλε του πρώτου μέρους άλλαξε πλήρως τη δυναμική.
Ο Ολυμπιακός δεν είχε την καλύτερη αναλογία ασίστ-λαθών. Είχε 17 λάθη συνολικά. Όμως είχε κάτι πιο σημαντικό. Είχε έλεγχο στα ριμπάουντ. Τα 42 συνολικά, εκ των οποίων 12 επιθετικά, έδωσαν δεύτερες ευκαιρίες που σε έναν τελικό κάνουν τη διαφορά. Την ίδια στιγμή, η Ρεάλ έμεινε στα 26, χάνοντας τη μάχη της ρακέτας, ειδικά χωρίς τους κλασικούς της ψηλούς.
Στο τέλος μίλησε η προσωπικότητα
Το παιχνίδι στην τέταρτη περίοδο έγινε μάχη σώμα με σώμα. Το 80-80 στο 38’ έβαλε φωτιά στο Telekom Center. Εκεί όμως εμφανίστηκε ο χαρακτήρας. Ο Τάιρικ Τζόουνς κάρφωσε για το 82-80, ο Τόμας Γουόκαπ ήταν ψύχραιμος από τη γραμμή και ο Πίτερς “κλείδωσε” το ματς με βολές. Στην άλλη πλευρά, ο Μάριο Χεζόνια πάλεψε με 19 πόντους, ο Λάιλς έδωσε ό,τι είχε, αλλά η Ρεάλ έμεινε από δυνάμεις.
Και κάπου εκεί γράφτηκε η ιστορία. Όχι μόνο για το τρόπαιο, το τέταρτο στην ιστορία του συλλόγου. Αλλά για τη διαδρομή. Για μια ομάδα που τερμάτισε πρώτη στην κανονική διάρκεια, που είχε κορυφαίους σε σκορ, ριμπάουντ και αξιολόγηση, που πέρασε “σκούπα” στα playoffs και που αυτή τη φορά δεν άφησε τίποτα στην τύχη.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δικαιώθηκε όσο λίγοι προπονητές. Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι είδαν το πλάνο τους να φτάνει στην κορυφή. Και οι παίκτες, όλοι τους, από τον Φουρνιέ μέχρι τον τελευταίο της δωδεκάδας, έβαλαν το λιθαράκι τους σε μια σεζόν που δεν θα ξεχαστεί.
Ο Ολυμπιακός δεν ήταν απλώς ο καλύτερος στον τελικό. Ήταν ο πιο έτοιμος. Ο πιο σκληρός όταν έπρεπε. Και τελικά, ο πιο δίκαιος πρωταθλητής.
