Το παιχνίδι στο ΣΕΦ είχε από την αρχή μια ιδιαιτερότητα. Δεν ήταν απλώς ένα πρώτο ματς ημιτελικής σειράς. Ήταν η πρώτη εμφάνιση του Ολυμπιακού μπροστά στο κοινό του μετά την κατάκτηση της EuroLeague και αυτό από μόνο του αλλάζει τη θερμοκρασία στο γήπεδο. Το λάβαρο αποκαλύφθηκε, ο κόσμος αποθέωσε, αλλά όταν η μπάλα πήγε στο παρκέ, όλα μπήκαν στη θέση τους. Ο Ολυμπιακός έπαιξε σαν ομάδα που ξέρει ακριβώς τι θέλει και το 94-77 απέναντι στην ΑΕΚ ήρθε πιο φυσικά απ’ όσο δείχνει το τελικό σκορ.
Η ΑΕΚ μπήκε καλύτερα απ’ ό,τι περίμεναν αρκετοί. Πήρε πόντους κοντά στο καλάθι, βρήκε λύσεις με τον Σκορδίλη και για λίγα λεπτά έβαλε δύσκολα στους γηπεδούχους. Η αντίδραση του Ολυμπιακού όμως ήταν άμεση. Ο Ντόρσεϊ έδωσε ρυθμό, ο Βεζένκοβ έβαλε το μεγάλο σουτ στο τέλος της πρώτης περιόδου και το 26-19 δεν ήρθε τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα επιλογών που βγήκαν σωστά και μιας ομάδας που άρχισε να βρίσκει πατήματα.
Ο Ολυμπιακός δεν άφησε περιθώρια και έδειξε από νωρίς ποιος κάνει κουμάντο
Από εκεί και μετά το ματς πήγε ακριβώς εκεί που ήθελε ο Μπαρτζώκας. Κυκλοφορία της μπάλας, υπομονή μέχρι να βρεθεί το καλό σουτ και πίεση στην άμυνα που έβγαζε φθορά στην ΑΕΚ. Στο ημίχρονο το 46-38 έδειχνε ότι υπάρχει ακόμη δρόμος, αλλά ταυτόχρονα έδινε την αίσθηση πως αν ο Ολυμπιακός πατήσει λίγο παραπάνω, δύσκολα θα αλλάξει η εικόνα.
Εκεί που έγειρε οριστικά το παιχνίδι
Η τρίτη περίοδος ήταν το σημείο που κρίθηκαν όλα. Όχι με κάποιο ξέσπασμα που θα μείνει για highlights, αλλά με μια σειρά σωστών αποφάσεων. Ένα τρίποντο του Βεζένκοβ υπό πίεση, δύο κατοχές με σωστή κυκλοφορία που κατέληξαν σε εύκολα καλάθια, και ξαφνικά η διαφορά πήγε σε διψήφιο νούμερο με τρόπο που δεν άφηνε περιθώριο παρερμηνείας.
Η ΑΕΚ προσπάθησε να μείνει μέσα στο παιχνίδι. Ο Γκρέι έκανε από εκείνα τα ματς που λες ότι τα έδωσε όλα. Τελείωσε με 22 πόντους, δημιούργησε, πήρε προσπάθειες, αλλά έμοιαζε να παλεύει μόνος του σε μεγάλα διαστήματα. Κάθε φορά που η ΑΕΚ πλησίαζε στους 6 ή στους 5 πόντους, ο Ολυμπιακός είχε απάντηση. Ένα τρίποντο, ένα ριμπάουντ που γινόταν δεύτερη ευκαιρία, μια άμυνα που έκοβε τον ρυθμό.
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ξανά ο Πίτερς. Όχι εντυπωσιακά, αλλά ουσιαστικά. Δύο σουτ από την περιφέρεια στην τέταρτη περίοδο, τη στιγμή που η ΑΕΚ έψαχνε μια τελευταία επιστροφή, ήταν αρκετά για να κλείσει οριστικά το ματς. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κόσμος ασχολήθηκε μαζί του. Είναι από εκείνους τους παίκτες που δεν φωνάζουν μέσα στο παιχνίδι, αλλά στο τέλος γράφουν τη δουλειά τους στο φύλλο αγώνα.
Το 1-0 λέει την αλήθεια, αλλά όχι όλη
Αν σταθείς μόνο στο 94-77, θα πεις ότι ήταν μια άνετη βραδιά. Στην πραγματικότητα, ο Ολυμπιακός χρειάστηκε να παίξει σωστά για να τη μετατρέψει σε άνετη. Είχε καλύτερες επιλογές, περισσότερες λύσεις και κυρίως καθαρό μυαλό όταν το ματς πήγε να γίνει πιο κλειστό.
Τα 7/18 τρίποντα στο πρώτο μέρος, οι 11 ασίστ και η συνολική εικόνα στην κυκλοφορία της μπάλας δείχνουν ομάδα που λειτουργεί όπως πρέπει για αυτό το επίπεδο. Από την άλλη, η ΑΕΚ είχε 19 ριμπάουντ στο πρώτο ημίχρονο και κατάφερε να μείνει κοντά χωρίς να σουτάρει καλά από την περιφέρεια.
Το πρώτο βήμα έγινε και έγινε με τρόπο πειστικό. Το ζητούμενο για τον Ολυμπιακό είναι να κρατήσει την ίδια προσέγγιση, χωρίς να παρασυρθεί από τη διαφορά δυναμικότητας που έδειξε το πρώτο παιχνίδι. Για την ΑΕΚ, το θέμα δεν είναι να αλλάξει τα πάντα, αλλά να βρει δύο τρία πράγματα που θα της δώσουν παραπάνω ισορροπία.
