Η Αθήνα φοράει τα καλά της και το Final Four της EuroLeague επιστρέφει σε γνώριμο έδαφος. Στο ΟΑΚΑ, τέσσερις ομάδες με διαφορετικές διαδρομές αλλά κοινό προορισμό ετοιμάζονται να μπουν σε ένα μπασκετικό διήμερο που δεν συγχωρεί λάθη και δεν αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις.
Ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα φτάνει ως πρώτος της κανονικής περιόδου και με την πιο παραγωγική επίθεση της διοργάνωσης, κάτι που από μόνο του λέει πολλά για τη φετινή του ταυτότητα. Οι “ερυθρόλευκοι” σκοράρουν με συνέπεια πάνω από τους 85 πόντους κατά μέσο όρο και έχουν εξελίξει το παιχνίδι τους σε ένα πολυεργαλείο που δεν εξαρτάται από έναν μόνο πρωταγωνιστή. Ο Κώστας Παπανικολάου κουβαλά εμπειρία δέκα Final Four, ο Σάσα Βεζένκοφ αποτελεί σταθερά σημείο αναφοράς, ενώ η περιφέρεια έχει μάθει να χτυπά στις σωστές στιγμές. Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας χαμηλώνει τον πήχη της έδρας, γνωρίζοντας ότι σε τέτοια ματς η θεωρία πολλές φορές καταρρέει στην πράξη.
Το σκάκι της άμυνας και η μάχη των φιλοσοφιών
Απέναντι, η Φενέρμπαχτσε του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους δεν εντυπωσιάζει πάντα επιθετικά, όμως έχει χτίσει μια αμυντική συνέπεια που της έδωσε το εισιτήριο για την Αθήνα. Οι Τούρκοι κρατούν τους αντιπάλους τους χαμηλά στο σκορ και επιδιώκουν να επιβάλουν ρυθμό που “στραγγαλίζει” το transition. Ο Νάντο Ντε Κολό, στην τελευταία του σεζόν, δεν κυνηγά πια τίποτα άλλο πέρα από το ιδανικό φινάλε. Δεν είναι ο παίκτης που θα πάρει 20 προσπάθειες, είναι όμως εκείνος που θα βάλει το μεγάλο σουτ όταν η μπάλα καίει. Η εμπειρία του σε τέτοια σκηνικά είναι δεδομένη και ίσως αποδειχθεί καθοριστική.
Η άλλη πλευρά του ταμπλό έχει διαφορετική αύρα. Η Ρεάλ Μαδρίτης κυνηγά τον 12ο τίτλο της και ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει Final Four. Ο Σέρτζιο Σκαριόλο προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις απουσίες και στο βάθος του ρόστερ, ποντάροντας στην ψυχραιμία και στη διαχείριση των στιγμών. Η “Βασίλισσα” δεν χρειάζεται πάντα να παίξει τέλεια για να κερδίσει. Χρειάζεται να είναι εκεί όταν το παιχνίδι κρίνεται, κάτι που έχει αποδείξει επανειλημμένα.
Η Βαλένθια του Μοντέρο και το άγνοια κινδύνου
Και κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση η Βαλένθια, το απόλυτο αουτσάιντερ που όμως δεν συμπεριφέρεται ως τέτοιο. Ο Ζαν Μοντέρο είναι η προσωποποίηση του σύγχρονου γκαρντ που δεν φοβάται τη στιγμή. Στην πρώτη του συμμετοχή σε Final Four, δεν μπαίνει στη διαδικασία να μετρήσει την πίεση ή το βάρος της φανέλας. Παίζει με ένστικτο, με αυτοπεποίθηση και με την αίσθηση ότι αν βρεθεί ελεύθερος θα εκτελέσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Η Βαλένθια σκοράρει κοντά στους 82 πόντους ανά αγώνα και στηρίζεται πολύ στο ένας εναντίον ενός, κάτι που μπορεί να αποδειχθεί δίκοπο μαχαίρι απέναντι στην αμυντική πειθαρχία της Ρεάλ.
Το κοινό στοιχείο και των τεσσάρων είναι ένα. Καμία ομάδα δεν έφτασε εδώ τυχαία. Και σε ένα Final Four, όπως λένε συχνά οι προπονητές, δεν κερδίζει απαραίτητα ο καλύτερος αλλά αυτός που θα διαβάσει σωστά τις λεπτομέρειες. Μια κατοχή, ένα ριμπάουντ, ένα σουτ στην εκπνοή. Αυτές είναι οι στιγμές που χωρίζουν τον φιναλίστ από τον θεατή του τελικού.
Η Αθήνα είναι έτοιμη να ζήσει ακόμα ένα μπασκετικό κεφάλαιο. Και αν κάτι μας έχει διδάξει η ιστορία της EuroLeague, είναι ότι τα φαβορί γράφονται πριν το τζάμπολ, αλλά οι πρωταθλητές μετά το τελευταίο σφύριγμα.
