Ο ελληνικός αθλητισμός ξημέρωσε φτωχότερος. Όχι απλώς από έναν ποδοσφαιριστή που φόρεσε φανέλες μεγάλων συλλόγων, αλλά από μια παρουσία που είχε μάθει να δίνει χωρίς θόρυβο. Ο Μάριος Οικονόμου δεν ήταν ποτέ ο παίκτης των πρωτοσέλιδων. Ήταν εκείνος που έκανε τη δουλειά του σωστά, αθόρυβα, με συνέπεια και επαγγελματισμό. Και ίσως αυτό να κάνει την απώλειά του ακόμη πιο βαριά.
Η είδηση του θανάτου του σε ηλικία 33 ετών, έπειτα από το σοβαρό τροχαίο που είχε σημειωθεί στα Ιωάννινα, πάγωσε το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Οικονόμου πάλεψε για μέρες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όμως δεν κατάφερε να κερδίσει τη δυσκολότερη μάχη της ζωής του. Μια μάχη που δεν είχε καμία σχέση με αυτές που έδινε μέσα στο γήπεδο.
Από τα Ιωάννινα στα μεγάλα γήπεδα της Ευρώπης
Η διαδρομή του Μάριου Οικονόμου στο ποδόσφαιρο ήταν από εκείνες που χτίζονται βήμα βήμα. Γεννημένος στις 6 Οκτωβρίου 1992 στα Ιωάννινα, ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του ΠΑΣ Γιάννινα και δεν άργησε να ξεχωρίσει για τη σωματοδομή και την τακτική του αντίληψη. Με ύψος 1,89 και καθαρό μυαλό στο παιχνίδι, εξελίχθηκε σε έναν σύγχρονο στόπερ, ικανό να διαβάζει τις φάσεις και να τοποθετείται σωστά.
Το άλμα στην Ιταλία ήταν το μεγάλο τεστ και το πέρασε. Η παρουσία του σε Κάλιαρι και κυρίως στη Μπολόνια τον έβαλε στον ευρωπαϊκό χάρτη. Στη Μπολόνια κατέγραψε 71 συμμετοχές στη Serie A, σε ένα πρωτάθλημα που δεν συγχωρεί λάθη για τους αμυντικούς. Εκεί έδειξε ότι μπορούσε να σταθεί απέναντι σε επιθετικούς υψηλού επιπέδου, διατηρώντας σταθερότητα και καθαρό παιχνίδι.
Η συνέχεια σε ΣΠΑΛ και Μπάρι κράτησε την καριέρα του σε υψηλό επίπεδο, ενώ η επιστροφή στην Ελλάδα τον βρήκε να φορά τη φανέλα της ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε σε 46 παιχνίδια. Ακολούθησαν Κοπεγχάγη και Σαμπντόρια, πριν κλείσει τον κύκλο του στον Παναιτωλικό.
Η πορεία του στην Εθνική Ελλάδας μπορεί να μην ήταν μακρά, αλλά ήταν χαρακτηριστική της εποχής του. Έξι συμμετοχές από το 2016 και μετά, σε μια περίοδο που η εθνική ομάδα αναζητούσε νέα πρόσωπα και σταθερότητα στην άμυνα.
Ο παίκτης που δεν “φώναζε” αλλά ξεχώριζε
Ο Οικονόμου δεν ήταν εκείνος που θα κυνηγούσε τη δημοσιότητα. Ήταν όμως από εκείνους που εμπιστεύονταν οι προπονητές. Στην Ιταλία, όπου η τακτική πειθαρχία είναι νόμος, κατάφερε να παραμείνει για χρόνια σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Στατιστικά, η καριέρα του δείχνει έναν αμυντικό με συνέπεια. Πάνω από 150 συμμετοχές σε κορυφαία πρωταθλήματα, σημαντική παρουσία σε συλλόγους με απαιτήσεις και μια σταθερή εικόνα μέσα στο γήπεδο. Δεν ήταν ο παίκτης που θα κάνει το εντυπωσιακό τάκλιν για να μπει σε highlight. Ήταν εκείνος που θα βρίσκεται ήδη στη σωστή θέση για να μην χρειαστεί.
Στην Ελλάδα, η επιστροφή του συνοδεύτηκε από προσδοκίες, κυρίως λόγω της εμπειρίας του. Στην ΑΕΚ έδωσε λύσεις σε μια περίοδο αλλαγών, ενώ στα τελευταία του βήματα στον Παναιτωλικό λειτούργησε περισσότερο ως σημείο αναφοράς για τους νεότερους.
Το ποδόσφαιρο αποχαιρετά έναν δικό του άνθρωπο
Οι ανακοινώσεις των ομάδων, με πρώτο τον ΠΑΣ Γιάννινα, δεν είχαν τίποτα το τυπικό. Είχαν συναίσθημα, είχαν μνήμη, είχαν εκείνη τη σιωπή που αφήνει πίσω της μια απώλεια που δεν χωρά εύκολα σε λέξεις.
Ο Μάριος Οικονόμου φεύγει νωρίς, αφήνοντας πίσω του μια καριέρα με καθαρές γραμμές και επαγγελματισμό. Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο συχνά παρασύρεται από την εικόνα και τον θόρυβο, η δική του διαδρομή θυμίζει ότι υπάρχουν ακόμη παίκτες που χτίζουν το όνομά τους με δουλειά και συνέπεια.
Και ίσως αυτή να είναι τελικά η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του.
