Ο Ολυμπιακός πήγε ξεκάθαρα με την πλάτη στον τοίχο στη Λεωφόρο για να παίξει το τελευταίο ντέρμπι “αιωνίων” στο γήπεδο της Αλεξάνδρας, ειδικά μετά τη νίκη της ΑΕΚ επί του ΠΑΟΚ λίγο νωρίτερα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Πήγε για να νικήσει. Και το κατάφερε με τρόπο που λέει πολλά, απέναντι σε έναν ψυχωμένο Παναθηναϊκό, παίρνοντας ένα αποτέλεσμα που τον κρατά μαθηματικά στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος.
Η ομάδα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ χτύπησε εκεί που πονάει περισσότερο ένας αντίπαλος σε τέτοια ματς. Στο λάθος και στη μετάβαση. Και το έκανε με ποδοσφαιριστές που έμοιαζαν να ξέρουν ακριβώς τι ζητά το παιχνίδι.
Τιμώρησε το λάθος και “μίλησε” πριν το ημίχρονο
Ο Παναθηναϊκός μπήκε καλύτερα στο ματς, είχε την πρώτη μεγάλη στιγμή με τον Ταμπόρδα μόλις στο πρώτο λεπτό και προσπάθησε να επιβάλει ρυθμό με πίεση ψηλά. Για περίπου μισή ώρα έδειχνε να πατά καλύτερα, έστω κι αν οι τελικές του δεν είχαν καθαρό τελείωμα. Ο Τετέι απείλησε στην πλάτη της άμυνας, ο Καλάμπρια βρέθηκε σε θέση βολής, αλλά το κάτι παραπάνω δεν ήρθε.
Και τότε ήρθε το πρώτο σημείο καμπής. Στο 33’, υπέπεσε σε “τρικυμία”. Ένα κακό γύρισμα του Γεντβάι έβαλε “φωτιά” στην άμυνα του Παναθηναϊκού. Ο Ζέλσον Μαρτίνς διάβασε τη φάση, έκλεψε ουσιαστικά την ευκαιρία πριν καν δημιουργηθεί και εκτέλεσε τον Λαφόν για το 0-1. Ήταν η φάση που άλλαξε το μομέντουμ, γιατί μέχρι εκείνο το σημείο ο Ολυμπιακός δεν είχε ακόμα απειλήσει με καθαρές ευκαιρίες.
Και πριν προλάβει να αντιδράσει ο Παναθηναϊκός, ήρθε και το δεύτερο χτύπημα. Στο 45+1’, ο Ροντινέι έκανε ό,τι δεν κατάφερε να αποτρέψει όλη η άμυνα των “πράσινων”. Κοντρόλαρε, πέρασε δύο αντιπάλους, μπήκε στην περιοχή και τελείωσε τη φάση με καθαρό μυαλό για το 0-2. Γκολ σε κομβικό σημείο, γκολ που ουσιαστικά έβαλε τον Ολυμπιακό στη θέση του οδηγού πριν καν βγει το πρώτο ημίχρονο.
Διαχείριση, έλεγχος και ένας αλύγιστος Τζολάκης
Το δεύτερο μέρος είχε διαφορετική εικόνα, αλλά όχι διαφορετική ουσία. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να αντιδράσει, ανέβασε γραμμές και έψαξε ένα γρήγορο γκολ για να επιστρέψει. Οι ευκαιρίες ήρθαν, αλλά δεν είχαν καθαρό τελείωμα. Ο Σβιντέρσκι δεν μπόρεσε να βρει στόχο στο ξεκίνημα, ο Καλάμπρια σημάδεψε άουτ από καλή θέση, ενώ ο Μπακασέτας δοκίμασε δύο φορές τα αντανακλαστικά του Τζολάκη.
Εκεί ήταν που φάνηκε και η διαφορά. Ο Ολυμπιακός δεν πανικοβλήθηκε. Έδωσε μέτρα, αλλά όχι χώρους. Κράτησε τις γραμμές του, έπαιξε με τον χρόνο και κυρίως είχε έναν τερματοφύλακα που έβγαινε σε κάθε φάση με σιγουριά. Ο Τζολάκης ήταν σταθερός, χωρίς υπερβολές, αλλά με καθοριστικές επεμβάσεις όταν χρειάστηκε.
Στα στατιστικά, ο Παναθηναϊκός είχε την κατοχή και τις περισσότερες τελικές στο δεύτερο μέρος, όμως ο Ολυμπιακός είχε την ουσία. Δύο γκολ σε τρεις μεγάλες στιγμές στο πρώτο ημίχρονο, έλεγχος του ρυθμού στο δεύτερο και σχεδόν μηδενικά λάθη στην άμυνα.
Το αποτέλεσμα αυτό κρατά τον Ολυμπιακό “ζωντανό” στη μάχη του τίτλου, έστω κι αν η ΑΕΚ παραμένει σε θέση ισχύος μετά τη δική της νίκη. Οι “ερυθρόλευκοι” έφτασαν σε μια νίκη που δεν αλλάζει μόνο τη βαθμολογία, αλλά και την ψυχολογία σε ένα σημείο της σεζόν όπου κάθε λεπτομέρεια μετράει.
Για τον Παναθηναϊκό, το βράδυ στη Λεωφόρο είχε περισσότερο βάρος από το αποτέλεσμα. Ήταν το τελευταίο ντέρμπι “αιωνίων” σε αυτό το γήπεδο και η εικόνα δεν ήταν αυτή που θα ήθελε να συνοδεύσει το τέλος μιας εποχής. Είχε διαστήματα καλού ποδοσφαίρου, είχε ευκαιρίες, αλλά πλήρωσε ακριβά τα λάθη του και την έλλειψη καθαρού μυαλού στην τελική προσπάθεια.
