Ο Ματίας Αλμέιδα δείχνει να στέκεται τελευταία πιο σιωπηλός από ποτέ στην άκρη του πάγκου. Στη Σεβίλη το καταλαβαίνουν. Δεν το λένε φωναχτά, αλλά το βλέπουν. Το βλέπουν στο βλέμμα του, στις δηλώσεις του, στη γλώσσα του σώματος ενός προπονητή που μέχρι πριν λίγους μήνες έμοιαζε να κουβαλά μαζί του μια ολόκληρη ομάδα και τώρα παλεύει να κρατήσει όρθιο τον εαυτό του.
Ο Αργεντινός τεχνικός ανέλαβε το περασμένο καλοκαίρι ένα πρότζεκτ με πολλές πληγές και ακόμη περισσότερες απαιτήσεις. Η Σεβίλη, ιστορικός σύλλογος με βαριά φανέλα, ζητούσε επανεκκίνηση. Ο Αλμέιδα ήρθε ως άνθρωπος των αποστολών. Ως προπονητής που ξέρει να δουλεύει με ένταση, να δίνει ταυτότητα, να ενώνει αποδυτήρια. Όμως το ποδόσφαιρο δεν συγχωρεί τις καλές προθέσεις όταν τα αποτελέσματα δεν ακολουθούν.
Όταν το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει την προσπάθεια
Η εικόνα της ομάδας στο γήπεδο δεν είναι αδιάφορη. Υπάρχουν παιχνίδια που η Σεβίλη παλεύει, τρέχει, στέκεται αξιοπρεπώς. Όμως η βαθμολογία δεν λέει ψέματα. Οι νίκες είναι λίγες, οι ήττες βαραίνουν και η υπομονή μειώνεται επικίνδυνα. Στη La Liga δεν μετράει πόσο «δάγκωσε» μια ομάδα, αλλά πόσους βαθμούς πήρε.
Ο ίδιος ο Αλμέιδα το γνωρίζει. Και αυτό ακριβώς είναι που τον πιέζει περισσότερο. Άνθρωποι από το περιβάλλον του μεταφέρουν την εικόνα ενός προπονητή κουρασμένου πνευματικά, όχι αδιάφορου. Προσπαθεί να κρατήσει ψηλά τον πήχη, αλλά νιώθει πως τα εργαλεία δεν επαρκούν. Το ρόστερ έχει περιορισμούς, το κλίμα γύρω από τον σύλλογο είναι βαρύ και το παραμικρό στραβοπάτημα προκαλεί εσωτερικό “σεισμό”.
Ένας προπονητής που δεν κρύβεται
Ο Αλμέιδα δεν ήταν ποτέ άνθρωπος των μισόλογων. Δεν το έκανε ούτε ως ποδοσφαιριστής, ούτε αργότερα στους πάγκους. Οι πρόσφατες εντάσεις με τη διαιτησία και οι δηλώσεις του μετά από ήττες δείχνουν έναν τεχνικό που αισθάνεται πως πρέπει να υπερασπιστεί την ομάδα του, αλλά ταυτόχρονα νιώθει ότι χάνει έδαφος. Όχι απέναντι στους παίκτες του, αλλά απέναντι στη συνολική πραγματικότητα του συλλόγου.
Στη Σεβίλη γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται για προπονητή που τα παρατάει εύκολα. Όμως γνωρίζουν επίσης πως ο Αργεντινός λειτουργεί με το συναίσθημα. Αν νιώσει ότι δεν μπορεί να προσφέρει άλλο ή ότι το περιβάλλον τον στραγγίζει, δεν αποκλείεται να σκεφτεί ο ίδιος το επόμενο βήμα πριν του το επιβάλουν οι εξελίξεις.
Το παρελθόν ως υπενθύμιση, όχι ως καταφύγιο
Η επιτυχία του σε προηγούμενους σταθμούς της καριέρας του, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, δεν λειτουργεί για τον ίδιο ως ασπίδα. Αντίθετα, μοιάζει να τον βαραίνει. Ξέρει τι μπορεί να πετύχει όταν όλα λειτουργούν σωστά. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό πονά περισσότερο όταν βλέπει ότι στη Σεβίλη το παζλ δεν κουμπώνει.
Ο Ιανουάριος πλησιάζει και μαζί του μια κρίσιμη καμπή. Το πρόγραμμα, το μεταγραφικό παράθυρο και οι ισορροπίες εντός του συλλόγου θα καθορίσουν πολλά. Για το μέλλον της Σεβίλης, αλλά και για τον ίδιο τον Ματίας Αλμέιδα. Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο αν μπορεί να γυρίσει την κατάσταση. Είναι αν θέλει και αν αντέχει να συνεχίσει να παλεύει σε έναν αγώνα που μοιάζει άνισος.
